Ένταση, πάθος, θυμός, πόνος, δάκρυ…

Ταξιδεύοντας απ’ άκρη σ’ άκρη, βλέποντας της ζωής τις εποχές μπροστά μας να κυλάνε... Δίχως να σταματάνε.
Εμείς παρατηρητές. Του ιδίου μας τροχού. Στο γύρισμά του σκέψεις παρασέρνει και μελλούμενες αναμνήσεις καταστρέφει. Σαν τροχός της τύχης, ασταμάτητα γυρνώντας έως το εγώ να υποδουλώσει και τη καταδίκη να κατοχυρώσει. Με αριθμούς σαν λεπίδες. Μαύρο, κόκκινο, η μιζέρια σου, το αίμα σου.
Αδρεναλίνη στο αποκορύφωμα... Και το κορύφωμα η στιγμή της διάλυσης.
Απορία, αδυναμία, θυσία. Της ψυχής, στο βωμό της ματαιοδοξίας. Εχθρός ο ίδιος ο εαυτός. Πόλεμος άνισος. Φονικός...
Πληγές παντοτινές ουλές. Άλγος! Ουρλιαχτό. Ξέσπασμα δίχως σθένος πλέον. Ψυχικά αφόρητο. Σωματικά ανήμπορο. Σαν εξορία του σώματος απ’ τον κόσμο. Σαν εξορία της ψυχής απ’ το όνειρο. Σαν εξορία θανάτου.
Θρήνος!
Των δακρύων ο πνιγμός!