Το μονοπάτι

Κλαίμε... Φωνές μέσα μας, οδύρονται, να απαλύνουν κάθε πόνο. Έναν βιούμενο πόνο που πεισματικά παραμένει, εξαιτίας μιας επιλογής. Μιας άβουλης επιλογής... Μιας επιλογής που βαφτίσαμε δρόμο και την δεχθήκαμε πιστά. Είτε αγνοώντας την είτε τρέφοντας ψευδαισθήσεις αποφυγής της. Μα ο δρόμος χαραγμένος. Κι εμείς εκεί ανύποπτα να τον ακολουθούμε...
Το βήμα μας σε στιγμές χωρίζεται! Γιατί; Το χώρο τότε περιεργαζόμαστε, μας καλεί να “επιλέξουμε”. Να νομίσουμε πως εμείς το μέλλον θα ορίσουμε. Το τέλος όμως τόσο αόριστο όσο και προκαθορισμένο. Το παρελθόν μας έχει ήδη σημαδέψει. Μας έχει ήδη ωθήσει να πράξουμε αναλόγως τη στιγμή κάθε αυταπάτης. Και το διεστραμμένο μονοπάτι, εν γνώσει μας πλέον, αναπόφευκτα να συνεχίσουμε! Τους κανόνες του σαν τηρούμε οι φωνές μας ηχούνε!

“Περίεργο μονοπάτι” σκεφτόμαστε…

*Άβατο το χιόνι εμποδίζει. Τώρα; Δύσκολο να το προσπεράσουμε... Μοχθούμε δεν τα παρατάμε. Κάποιοι μπορεί να απέθαναν σ’ αυτό, εμείς όμως ΟΧΙ! Διστάζουμε καμία φορά μα ξανά επίμονα πολεμάμε. Άλλωστε δεν υπάρχει εναλλακτική.

*Το ψύχος ύστερα όμως αρχίζει να εξασθενεί. Τι ανακούφιση! Λουλούδια σαν καρποί των κόπων μας εμφανίζονται. Η φύση μας τόσο όμορφη τόσο γαλήνια! Χορεύουμε στο ρυθμό της! Τη γευόμαστε μέχρι την κατάχρηση, μέχρι να την βαρεθούμε...

*Έως στο κενό να αφαιρεθούμε και από καθετί να ξεχαστούμε. Αχ!
Ηρεμία!
-
Κρότος!
*Απότομα ξυπνάμε! Η πτώση... Φωνάζουμε ανήσυχοι “τι συμβαίνει;” Όσα θεωρήσαμε δεδομένα τώρα ξεφτίζουν, χάνονται και εμείς ανήμποροι τα κοιτάμε καθώς φτερουγίζουν μακρυά. Τα άνθη μαράθηκαν. Τώρα δειλά σκυφτοί, αφήνοντάς τα πίσω μας, πορευόμαστε στο σκοτάδι με αναμνήσεις για δύναμη. Και τα δάκρυα χάνονται στη βροχή...!